Jeśli reakcja na leczenie jest prawidłowa, stan pacjenta będzie się stopniowo poprawiał w ciągu pierwszych 1–3 miesięcy. U 85% pacjentów poziom hormonów tarczycy unormuje się w ciągu miesiąca, a u 95% pacjentów w ciągu 3 miesięcy. Jeśli poziom hormonów tarczycy pozostaje wysoki nawet po 4 miesiącach, możliwe jest, że kotka będzie wymagała powtórzenia terapii jodem radioaktywnym. Bezpośrednio po terapii jodem radioaktywnym koty zazwyczaj nie wymagają żadnej dalszej terapii.

Może wystąpić tzw. przejściowa niedoczynność tarczycy, w której poziom tT4 spada nieznacznie poniżej dolnej granicy przedziału referencyjnego laboratorium przeprowadzającego badanie krwi; stan ten nie jest patologiczny ani zagrażający życiu, o ile nie trwa dłużej niż 4–6 miesięcy.

Konieczne będzie wykonanie badań krwi u kotki po 1, 3 i 6 miesiącach od zakończenia terapii – interesują nas przede wszystkim parametry nerkowe (SDMA, kreatynina), tT4 i TSH. Wskaźniki czynności nerek są ważne dla wczesnego wykrycia utajonej CKD, a tT4 i TSH razem mogą wykryć niedoczynność tarczycy spowodowaną zbyt wysoką dawką jodu radioaktywnego, co może się zdarzyć nawet przy dokładnym obliczeniu dawki. Bardzo ważne jest, aby wykryć niedoczynność tarczycy i zacząć ją leczyć na czas, zanim spowoduje uszkodzenie nerek i późniejszy rozwój CKD.

W przypadku kotów z CKD w stadium 1–2 należy wykonać badanie stężenia tT4 i TSH już 14 dni po podaniu jodu radioaktywnego, ponieważ nieleczona niedoczynność tarczycy może prowadzić do znacznego obniżenia filtracji kłębuszkowej, a w konsekwencji do rozwoju niewydolności nerek. Dlatego u tych kotów należy w odpowiednim czasie rozpocząć suplementację lewotyroksyną.

Jeśli u kotki pojawią się typowe objawy kliniczne nadczynności tarczycy (utrata masy ciała, biegunka, wymioty), należy niezwłocznie wykonać badanie poziomu tT4.